عطابخش زمين وزمان » يعنى همين بهاءالدينمحمد جوينى قرار گيرد . وى بيش از نيم صفحه براى وى القاب آورده است . در نسخه ما جاى اسم سفيد است اما چنان كه در جاى ديگر گفتيم ، مقايسه اين متن با آنچه در كامل بهايى آمده ، هيچ ترديدى باقى نمى گذارد كه مقصود همان محمد جوينى پسر شمس الدين است كه در اينجا از هر دو ياد كرده و دعاهاى فراوان بدرقه آنان كرده است . عماد در اينجا از دو دولت او ياد مىكند اول دولت دنياوى و ديگرى دولت دينى . دولت دنياوى هم قدرت شگرف و شگفت اوست كه « امروز تدبير ملك عرب و عجم و تقدير كار ايران زمين در اين بساط جلال با كمال مى گردد » . اما اين دولت ، در واقع از بركت دولت دينى است كه اساسش « تمسك بالعروة الوثقى و محبت آل عبا از خاندان مصطفى و مرتضى » است . اين جوان « با حداثت سن و قلت ايام و اعوام ، دايما مستخبر احوال علماى مدينه و فضلاى زمانه » است و درست همين است « سبب ابقاى ملك و دولت » . ( ص 9 ) . عماد طبرى در فضاى ايجاد شده آثارى نگاشته و خود مى گويد كه « مناقب الطاهرين شصت كاغذ و كتاب كامل و كتاب منهج بهايى و امثال آن تصنيف » كرده است . در همين جا تأكيد مىكند كه « بنده كمينه قرب ده سال است كه كتب اخبار و تفاسير مخالف و مؤالف را مطالعه مىكند » به علاوه به حرفه مناظره هم كه آن زمان مرسوم بوده مشغول بوده ، يكسره در پى اثبات حق اهل بيت و ابطال ديگران بوده است . اكنون يكى از نتايج آن مطالعات همين كتاب است كه در آن « استغراقى و جهدى تمام برفت در تأليف و تمهيد قواعد فوائد اين كتاب تا هر خبرى و اثرى كه مكتوب آمد ، از مشاهير اخبار است نه از اوابد غرايب » در آن جمع كند ( ص 10 ) . وى مى گويد كه سند حديث را نياورده اما منبع را ذكر كرده است . از اين روست كه نام كتب زيادى در اين اثر آمده كه ما ضمن معرفى منابع عماد طبرى از آنها ياد كرده ايم . به طور كلى بايد گفت كتاب از دو بخش يا به عبارتى يك مقدمه علمى مفصل تا صفحه 35 و يك بخش اصلى تركيب شده است . بخش يا مقدمه